იაფასიანი სტუდენტური კაფე

იაფასიანი სტუდენტური კაფე. იაფასიანია პირდაპირი და არაპირდაპირი გაგებით. იაფასიანია იმიტომ, რომ იყიდება იაფი ყავა, იაფი ლობიანი. სტუდენტებიც ბოლო კაპიკებს იღებენ იმისთვის, რომ შეიძინონ ეს იაფი ყავა და იაფი ლობიანი. ზოგიერთი ეწევა იაფ სიგარეტსაც და ვნებისაღმძვრელ გარემოს ქმნის. გარემოს, სადაც უფრი სასიამოვნოა საუბარი ქალაქის ჭორებსა და იაფასიან ლიტერატურაზე. იაფასიანია იმიტომ, რომ საუბრობენ კარგად და ყველასთვის ნაცნობ თემებზე. საუბრობენ გაცვეთილი სიტყვებით, საუბრობენ გაცვეთილი მანერებით. გოგოებს ხმის ტემბრი აქვთ დაყენებული, ზოგი ყელისმიერ, ზოგი კი ცხვირისმიერ ბგერებს გამოსცემს. შიგადაშიგ ტუჩებს პრუწავენ (არც ისე მადისაღმძვრელად) და სიტყვებში ხმოვნებს ყლაპავენ.

ზოგი ეწევა უბრალოდ – პონტისთის. სახეზე ტონალურის, კორექტორის, წენებისა და პომადების უზადო ნაზავი აქვთ. აცვიათ ისე როგორც სხვებს, როგორც ყველას, როგორც მთელ ქალაქს – “მოდურად”.  ფიქრობენ ისე, როგორც ყველა და აწყობენ გეგმებს ისე, როგორც ყველა.

თამაშობენ, თვალთმაქცობენ ან უბრალოდ გულწრფელ აღასარებას აბარებენ მეგორებს იაფასიან სტუდენტურ კაფეში.  მეგობრები – მათი თანატოლი გოგონები ყველაზე კარგი მრჩეველები არიან, განსაკუთრებით მაშინ თუ საქმე ჩახლართულ სასიყვარულო ამბებს ეხება.   მეგობრები ანუ პოტენციური “მრჩეველები” იღებენ ჭკვიანურ სახეს, აგრძნობინებენ აღმსარებელს რომ ესმის მათი. მერე რა თუ მრჩეველს თავად არ აქვს გამოცდილება,  მერე რა თუ მისი ჭკვინური სახიდან თევზის თვალები იცქირებიან, მას მაინც შეუძლია რჩევის მიცემა ფილმებში ნანახი, უკეთეს შემთხვევაში წიგნებში წაკითხული გამოცდილებების გათვალისწინებით.  მეგობრები, როგორც წესი მისდევენ ნორმებს. სინამდვილეში ყველა ყველაფერს აკეთებს.  ხანდახან მეტსაც კი.

ეს ყავა, მიუხედავად რომ იაფასიანია, მაინც ძვირია. ახლავე გეტყვით რატომ. იაფასიანია იმიტომ რომ დაჰკრავს ყავა “პელეს” გემო, ანუ “პელეა”., რომლის თითღირებულება დაბალია.   ძვირი კი იმიტომ არის, რომ ერთი ფინჯანი 1,50 თეთრი ღირს, შიგ კი ნახევრადსავსე კოვზს ყრიან.

იაფასიან კაფეში იაფასიანია მიმტანიც. ის იაფასიანი ქცევებით, მანერებითა და ფრაზებით თავს აწონებს კლიენტებს.  შეიძლება თვალში ვინმე ლამაზი გოგოც ამოიღოს და მას განსაკუთრებით ზრდილობიანად მოემსახუროს. ისიც შეიძლება, რომ  შეკვეთის მიტანისას ვინმეს ღრმა დეკოლტეში ჩახედოს, მერე ტუალეტში გავიდეს და დაანძრიოს. ან იქვე, წინსაფარაფარებულ შარვალში გაათავოს.

ესაა ჩვენი ყოველდღიურობა. ესაა იაფასიანი  სიტუაციები ჩვენს პატარა ქალაქში, სადაც ყველა ყველაფერს აკეთებს.

Advertisements

აღსარება ჩემს ბლოგს

საოცრად მომინდა რაღაცის დაწერა. დიდი ხანია ასე არაფერი მდომებია.

არის მომენტი, როცა გგონია რომ ყველაფერი შენ წინააღმდეგაა. რეალურად შეიძლება ასე საერთოდაც არ ხდება, შეიძლება ყველაფერი ბევრად უკეთესადაა, მაგრამ ამას მხოლოდ მაშინ ხვდები, როცა თენდება. გათენებამდე მისვლაა მთავარი.

ის მომენტი მაქვს ზედმეტი ხმა, არასწორად შერჩეული ან დაუმთავრებელი სიმღერაც რომ ნერვებს გიშლის. ფეისბუქს უყურებ და ელოდები როდის გაიხსნება პატარა ფანჯარა, როდის მოგწერს თავად პირველი. გგონია ამ დროს გაგინათდება და ყველა პრობლემა უცბად გაქრება. არა, მკითხველო, მე ვინმე ბანალური გოგო არ გეგონო „იმის მოწერას“ რომ ელოდება, არც ის გეგონოს რომ „მე პირველად მიწერის მიტყდება“, არა,  არც ის გეგონოს რომ მერე მეშველება. არ მეშველება. თამამად ვწერ ამასაც, ვიცი რომ არ წაიკითხავს. ვიცი რომ არ აინტერესებს ჩემი ნაწერები და სიმართლე რომ ვთქვა მე ეს მტკივა, ხო, სხვა ბევრი რამეც მწყინს, ბევრ რამესაც ვითმენ.  რატომ? რის გამო? გგონია ამაზე მაქვს კონკრეტული პასუხი? გგონია ის ვარ ვინც ყველას ჰგონია – „წარმატებული, აქტიური, მშრომელი, ძლიერი გოგო?“ ნწ, მწარედ მოუტყუებიხარ საზოგადოების სტერეოტიპებს. ხო, იმ საზოგადოების თვალებგაფართოებული რომ ელოდება ყველა შენს „გაფაჩუნებას“  ცაში რომ აგიტაცოს და მერე მწარედ დაგახეთქოს. ხოდა, იმას ვამბობდი რომ მეც სუსტი ვარ.  იმაზე ბევრად სუსტი ვიდრე ეს სხვებს ჰგონიათ. თუმცა რაში მაინტერესებს, ან გაინტერესებს სხვებს რა ჰგონიათ. სხვებს რა უნდათ.

და მაინც, რატომ არ მწერს? ჰო, აი „ონლაინაა“ და არ მწერს. არ მწერს. მაგრამ ეს მაინც არაა პრობლემა. უი ეხლა მომწერა. და მერე? არაფერი. ხომ ვთქვი არაფერი იქნება-მეთქი.ჩემი ცუდი თვისება ისაა რომ ასეთ სიტუაციაშიც კიჩემს თავს ვადანაშაულებ.  ეს მაშინ როცა თავად არ ესმის ჩემი, როცა მე შემიძლია მისი ბოლომდე გამართლება, როცა მე მის „უნებურად“ ნათქვამსაც ვიმახსოვრებ და მისი „უნებური“ ნათქვამის გამო საათობით ნერვები მაქვს მოშლილი. მას კი უბრალოდ ავიწყდება, რომ  რაღაც წამოსცდა „უნებურად“.  დაფაქ. იქნებ მაინც ჩემშია პრობლემა.

ვიცი, ზედმეტა დეპრესიული, გადაღლილი, არეული ვჩანვარ. თუმცა იქნებ არ ვჩანვარ, იქნებ უბრალოდ ასეთი ვარ. დაბნეული, გაურკვეველი არსება.

ვიცი რატომაც ვეღარ ვწერ, რატომ აღარ ჰგავს ჩემი ბლოგი ბლოგს, რატომ აღარ მყავს მკითხველი, უცნობი დარდის გამზიარებლები, რატომ? იმიტომ რომ ახლა რომ ვწერო ისევ გულწრეფელად უნდა ვთქვა რა ხდება ჩემს ცხოვრებაში. მე კი არ მინდა ეს, არ ვიცი რატომ მაგრამ ალბათ იმიტომ რომ ამ გულწრფელობის მეშინია, საკუთარ თავთან გახსნის, საკუთარი თავისთვის აღსარების ჩაბარების მეშინია.

დაუმთავრებელია თითქოს. შუაში გაწყვეტილი.

რა ხდება ჩემ თავს.

დრო, როგორც შემზღუდველი ფაქტორი

შუქნიშანს ვერ გავასწარით.

30. 29, 28, 27, 26, 25, 24,23, 22…

ეს ის ოცდაათი წამია, რომელსაც ვითვლი. რამდენი ასეთი ოცდაათია დღის, კვირის, თვის განმავლობაში. არც ისე ბევრი და ისინიც ისე სწრაფად გადაიან როგორც ეს ერთი ოცდაათი წამი.

7,6,5,4,3,(გაყვითლდა),2,1.

დაიძრა.

ასეთ მომენტებში ყველაზე კარგად შევიგრძნობ სეკუნდებისა და მინუტების მნიშვნელობას.

დროის გამოუყენებლობა ამ ქვეყნად ყველაზე დიდ ცოდვად მიმაჩნია, თუმცა, მაინც ისე ხდება,  რომ ჩემი შემზღუდველი ფაქტორი ხშირად დროა, უფრო სწორად – გამოუყენებლი დრო.

საღამოს გვიან მოვდივარ, დაღლილსა და მიქანცულს პროდუქტიულობაზე ფიქრი აღარ შემიძლია, უბრალოდ ფილმს ვუყურებ, რამეს ვკითხულობ ან ამ მცირე დროსაც კი facebook-ზე ვახრჯავ. დილთ იქამდე შემიძლია ძილი სანამ ჩემი დაგვიანება უკანასკნელ ზღვარს არ მიაღწევს სამსახურში/უნივერსიტეტში/ან სადმე სხვაგან. ეს მეორდება ყოველდღე. ყოველ კვირა.

მერე აღმოვაჩენ ხოლმე, რომ უამრავი რამ ვერ მოასწარი ან ყველაზე მნიშვნელოვანი დამრჩა გაუკეთებელი. რა მოხდებოდა დღე-ღამეში 27, 28 საათი რომ იყოს? ა ალბათ ის მოხდებოდა რომ მე კიდევ რამე პროექტზე დავხარჯავდი დროს და დილით კი კიდევ უფრო მეტს დავიძინებდი 🙂

დროის მართვა ყველაზე მნიშვნელოვანია, რაოდენ შრომისმოყვარე ან ჭკვიანიც არ უნდა იყო ვერასოდეს მიაღწევ წარმატებას თუ კი დროს სწორედ ვერ მართავ. ჩემი პატარ-პატარა გამოცდილებებით მივხვდი რომ ეს რკინის კანონია, უბრალოდ მიჭირს ოქროს შუალედის პოვნა.

ათასგვარი ტრენინგები იმართება ეხლა დროის მართვაზე,  ე.წ. “დროის მენეჯმენტი” ისეთივე პოპულისტური თემა გახდა. როგორც “ლიდერობა”, “public speaking” და სხვები. არადა ყველა მათგანი ისეთია, ადამიანმა თვითონვე რომ უნდა მოაგვაროს.

მაგალითად, ჩესტერფილდის “წერილები ვაჟიშვილს” ათასჯერ მეტს გვასწავლის ლიდერობაზე და ეფექტურ კომუნიკაციებზე ვიდრე ეს ტრენინგები, ერთსა და იმავეს რომ ტკეპნიან. ხო რაც შეეხება დროის მენეჯმენტს, ამაზე არც დამიგუგლავს, ვფიქრობ არც მჭირდება ტრენინგი, იმიტომ რომ ზედმეტად ინდივიდუალური თემაა და ყველამ ჩვენით უნდა მივხედოთ.

რაც მთავარია მე მივხვდი სამ რამეს

1)იმას რომ დროს ცუდად ვანაწილებს;

2) დროსთან ერთად პრიორიტეტებსაც;

3)იმდენად ჩქარა უნდა შევცვალო ეს ყველაფერი, რამდენადაც შესაძლებელია.

ვფიქრობ ეს სამი პოსტულატი თუ რაცაა 🙂 დამეხმარება დროის სწორად გამოყენებაში და სემესტრის ბოლოსაც სინანულის მიზეზი ნაკლები მექნება 🙂