როგორ ჩავუშვი მეზობელთან წყალი

მარტო ცხოვრება ძალიან კარგი რამე უნდა იყოს. ერთხელ მომეცა ამის შანსი მხოლოდ.

ჯერ მარტო ის მომენტი რად ღირს, სახლის კარებთან ჩანთას რომ მოიჩხრეკავ გასაღების ამოსაღებად, მერე მარჯვენა ხელის არც ისე მკვეთრი მოძრაობით სინათლეს რომ აანთებ. სახლში შესული გზადაგზა მოსაცმელს, ჩანთას, ფეხსაცმელს  ტოვებ… მაცივრიდან იღებ სადილს, აცხელებ გაზზე და მაგიდას ერთ კაცზე შლი. პარალელურად რთავ ტელევიზორს და მეორე ოთახიდან გამომავალ საინფორმაციოს უსმენ. სადილის შემდეგ ადუღებ წყალს, იმზადებ საყვარელ ყავას, ნახევრად დაბნელებულ ოთახში რთავ კომპიუტერეს, ამოწმებ შეტყობნებებს..  იმ საიდუმლო ადგილიდან კარადაში რომ გაქვს იღებ სასმელს, იმ წვრილ სიგარეტს და ეძლევი მარტოობისგან მოგვრილ სიამეს.

ძირითადად ასე ხდება, მაგრამ სხვანაირადაც მოხდა… ვრცლად როგორ ჩავუშვი მეზობელთან წყალი

Advertisements

ერთი წუთი

უკვე დაღლილი ჩავრბივარ ექსკავატორზე. გაჩერებულ მატარებელს უნდა მისუწრო. უნდა მივუსწრო სანამ წასულა და 2-3 წუთიანი ლოდინისთვის გავუწირივარ.  ჩავრბივარ. ვგრძნობ, სუნთქვა მეკვრის. ყელში მეჩხირება გარედან შემოყოლილი სიცივე. რომ ვერ მივსწრო ტრაგედია დატრიალდება ასე მგონია. რა ცუდად მომებლანდა ეს კაცი ფეხებში, ალბათ გემრიელადაც შემიკურთხა, ისე ძლიერად გავკარი მხარი. ვერ მივუსწარი. ეს მათხოვარიც რაღაცნაირად მღერის. თითქოს ჩემს ტრაგედიას უდებს ფონს.  გული ამოვარდნას მაქვს, სადღაც ყელთან ახლოს, ლავიწებს შორის. ვერ მოვუსწარი. რამდენი დამაკლდა? 5 წამი? კი, 5 წამი იმისთვის რომ მატარებელში კარების დახურვამდე ერთი ნახოტმით შევმხტარიყავი. 10 წამი იმისთვის რომ ადამიანურად შევსულიყავი და ალბათ 1 წუთი იმისთვის რომ ამდენი არ მერბინა.  სად დავკარგე 1 წუთი.  1 წუთით მეტი მეძინა?  მეტი ვჭამე?  1 წუთით მეტ ხანს ვიყავი სააბაზანოში? სად გავაკეთე ზედმეტი მოძრაობა? იქნებ ტელევიზორს ვუყურებდი და ამ დროს დავკარგე ის 1 წუთი, რომელიც საბოლოოდ 3 წუთს უდრის( შემდეგი მატარებლის  მოლოდინში გატარებულ 3 წუთს).  სწორედ ამ ლოდინში ვაანალიზებ რას ნიშნავს  წამები, წუთები, სეკუნდებიც კი…

ვაგზლიდან საბურთალოს ხაზზე უნდა გადავჯდე. შორიდან მესმის გაჩერებული მატარებლის ქოშინი. და მეც ისევ გავრბივარ. ოღონდ მივუსწრო. ოღონდ კიდევ 3 წუთი არა. ანუ 6 წუთი.  ოღონდ არ დამაგვიანდეს. წუთი-წუთზე.  მივრბივარ, ზოგან მივსრიალებ კიდეც, ისე ცურავს ჩემი ფეხსაცმელები.  ისევ ვეჯახები სხვებს. ამ გრძელ დერეფანში, რომელიც სავსეა პიკის საათისგან შეძრული ადამიანებით  მე უშედეგოდ  ვცდილობ გზის გაკვლევას. მერე კიბეები. მატარებლი უმატებს ქოშინს, სადაცაა ჩავალ. მისი გამაყრუებელი ხმა მალე გაავსებს გვირაბებს და მე ისევ ვცდილობ მივუსწრო. აი, ვიღაც კეთილმა ახალგაზრდამ კარები დამიჭირა ხელით.

შევასწარი. გადავრჩი.  გადავრჩი კიდევ დროის დაკარგვას. ეხლა ყველაფერი ადვილად წავა. დღეს შეიძლება საათებიც კი დავკარგო ათას უაზრო რამეზე, მაგრამ არა 2-3 წუთი აქოშნებული მატარებლის ლოდინში. მკლავს ეს წუთები.

ყოველთვის შეგიძლია…

ყოველთვის შეგიძლია ჩამოხვიდე სახლმდე რამდენიმე გაჩერებით ადრე.  გაიარო ცოტა მაინც ფეხით შენს უბანში. მერე რა, თუ გამოფიტული ხარ. მოუსმინო მუსიკას, თუნდაც nothing else matters-ს… და უყურო მანქანების ანთებულ ფარებს.

ყოველთვის შეგიძლია შეიარო იმ ძველ მაღაზიაში, იყიდო საყვარელი ყავა. ყოველთვის არა, მაგრამ იშვიათად მაინც,  შეგიძლია დატკბე სველი წვეთების შეხებით.უყურო  წვიმისგან მოლაპლაპებულ გზატკეცილს. და იფიქრო.

 

ყოველთვის შეგიძლია სახლში ასულმა მოიდუღო შენი საყვარელი ყავა და დატკბე იმ დროით რომელიც ყავის ფინჯანის  სამზარეულოდან შენს ოთახამდე მისატანად გჭირდება, იმიტომ რომ ამ დროს ყველაზე კარგად შეიგრძნობ მის სუნს.

შეგიძლია  ჩართო ისევ შენი საყვარელი სიმღერა, ან რამე ახალსაც მოუსინო.ყავისა და მუსიკის არომატით დააგემოვნო თუნდაც რომელიმე უინტეროსო საგანი.

ყოველთვის შეგიძლია დატკბე რაღაცით, თუნდაც რუტინით..

.

ისევ ცუდსა და უარესს შორის

დიდი ხანია დღევანდელობაზე პოსტის დაწერას ვაპირებ, მაგრამ რაღაცნაირად ვერ მოვახერხე, არადა იმდენი დამიგროვდა აღარც ვიცი საიდან დავიწყო.

პოლიტიკა. არ ვიცი აქვს თუ არა ამ სიტყვას იმხელა დატვირთვა სხვა ქვეყნებში, როგორც საქართველოში. დემოკრატია. არ ვიცი რამდენს ესმის რეალურად მისი მნიშვნელობა.  ქართველების ლანძღვა ჩვევად არ მაქვს და არც ილიაობას ვაპირებ, მაგრამ ბოლოდროინდელი მოვლენების შემდეგ, მე უბრალოდ აღარ შემიძლია ამაყი ვიყო ჩემი ეროვნებით.

ფანატიზმზე და ბრმადმორწმუნეობაზე საშინელი არაფერი მგონია. საზოგადოების მიერ, გარკვეული ადამიანების გაკერპება იწვევს უზნეობას. იცველბა საზოგაოება და იქცევა ბრბოდ, ხოლო კერპს ავიწყდება, რომ მალე დაიმსხვრევა. ასე მოხდა უკვე რამდენჯერ საქართველოში. ყევლაზე ცუდი კი ის არის, რომ ადამიანები ერთმანეთს უპირისპირდებიან საკუთარი პოლიტიკური შეხედულებების გამო. ცოტა ხნის წინ, როცა მე არ გავიზიარე ჩემი მეგობრის აზრები „ქართული ოცნების“ კეთილშობილების შესახებ,  ლამის უროთი გამომეკიდა მოსაკლავად. ასეთი გამწარებული და განრისხებული მე ის არასოდეს მინახავს, ყველაფერი დავკარგე მის თვალში. სამწუხაროა. მეც არ ეთანხმებოდი მას, მაგრამ ასე არ დამიმცირებია, ალბათ იმიტომ, რომ  მეგობრობა კერპებზე მაღლა დავაყენე. თუმცა მე არც მყავს კერპი.

ზაფხულში სოფელში მომიწია ჩასვლა, სადაც ერთ ხმაში ამღერებული „ოცნების“ აქტივისტები დამხვდნენ. ვიჯექი ჩემთვის და ვფიქრობდი, რითი მოიხიბბლა ეს ხალხი ასე ძალიან. ერთმა ისიც კი თქვა,  ოღონდ ნაციონალები წავიდნენ და სოფლის გამგებლად თუ გინდა გიჟი დაუნიშნავთო. მერე ერთმა სადღეგრძელოში თქვა, ჩვენს კერას გაუმარჯოსო, კერა მარტო სოფლელებმა ვიცით რა არის, აბა ბანწიკიანმა ქალაქელმა, პარკეტზე გაზრდილმა რა იცის „კერა“ რა არისო. „კერის“ ასეთმა ვიწრო გაგებამ დამარწმუნა რომ ზევით აღნიშნული ფანატიზმი გასაკვირი საერთოდ არ უნდა ყოფილიყო.

მერე გამოქვეყნდა პატიმრების ვიდეოები, მაშინვე დაიწყეს სტუდენტებმა აქციები და მეც  შევუერთდი. თუმცა აქციაზე რატომღაც „ქართული ოცნების“ აქტივისტ კაცებთან ერათად მომიწია სიარული, ხოდა ამ კაცებმა ისე აგინეს ერთ ნაციონალ ქალს და ისეთი სურვილები დააყარეს, სადაც ცოცხი მთავარ როლს თამაშობდა, რომ მაშინვე მივხვდი, ჩემ გვერდითმყოფები არაფრით ჩამოუვარდებოდნენ ციხის ბადრაგებს. ამ დღის მერე აღარც მივსულვარ სტუდენტურ აქციებზე, ჩემს მეგობარ კი, რომელმაც ლამის  უსაშინლეს ადამიანად ჩემრაცხა, ვუთხარი, რომ არ ვაპირებდი არავის პოლიტიკურ მარიონეტად ქცევას, ეს კადრები რომ გამოქვყნებულიყო აპრილში ან მაისში იქნებ ღამეც გამეთენებინა გლდანის ციხესთან, ახლა კი სამწუხაროდ საკუთარი პოზიციის გამოხატვა ბიძინისტობას უდრიდა.

არჩევნების წინ, რამდენიმე დღით ადრე, კადრები გამოქვეყნდა, სადაც ბიძინას ახლობელი პოლიციელების მოსყიდვას ცდილობდა. ამასთან დაკავშრებით მეტად საოცარ დიალოგს შევესწარი, ერთი კაცი ეუბნება მეორეს: „ეხლა, რომ ამბობენ ბიძინამ პოლიციელები მოისყიდაო, რა უნდათ კაცო ვერ გავიგე, არჩევნები მაგისია, რომ ვიღაც მოისყიდო!“.

გავოგნდი, მაგრამ რას ვეტყოდი..

ქართველური ფანატიზმის ეპიკი, კვირა ღამეს დაფიქსირდა, როცა ათი თვის ბავშის მკვლელობაში მანანა ბერიკაშილმა პირდაპირ დაადანაშაულა ნაციონლური მოძრაობა. დაადანაშაულა მტკიცებულებების გარეშე და ალბათ საკმაოდ ბევრი ხმა დააკარგვინა. ემოციებისგან აღტყინებულმა ბრბომაც მაშინვე დაიჯერა, რომ  სოფელში მცხოვრები, მემგონი რომ პოლიტიკურად არც ისე საინტერესო ობიექტის დისშვილის მოკვლა ნაც. მოძრაობას ხეირს მოუტანდა და მისი გინებით გული იჯერა.. მეორე დღეს კი ბოდიშის მსგავსი რაღაც მოიხადეს. მე კი ვფიქრობ რომ, როცა ადამიანს ხელისუფლებაში ყოფნაზე პრეტენზია გაქვს, აფექტში მყოფმა არ უნდა ილაპარაკო, ცილი არ უნდა დასწამო და თუ დასწამებ უნდა დაისაჯო, მაგრამ… ვინ მოსთხოვს მს პასუხს.

და დღესვაკო ავალიანმა განაცხად აასეთი ფრაზა – „ ხაზს ვუსვამ, დაიღუპა ჩვენივე აქტივისტის შვილი და არა „ნაცაქტივისტის“ და ირაკლი ალასანია არ კლავს ბავშვებს! ვიღაც ნაძირლები კი ამგვარ ცილისწამებას ავრცელებენ“რა მნიშვნელობა აქვს ვისი ბავშია, რა მნიშვნელობა

 

მიშა მოიყვანა „ოღონდ შევარდნაძე არა“ პოლიტიკამ, იგივემ მოიყვანა ახლა ბიძინა. ესენი  წავლენ, იმიტომ რომ „დრონი მეფობენ“, მაგრამ ამ ფანატიკოს და ბრმა ერს ეშველება რამე? ერთხელ ნათელაშვილმა ქართველებს „ფულზე აწუნკლებული ხალხი“ უწოდა და ასეცაა.. ასეა, იმიტომ რომ  მთავრობა გაივსო პოლიტიკური მეძავებით, დავითაშვილებით, ძიძიგურებით, სუბარებით, ხიდაშელებით, უსუპაშვილებით და სხვებით.. იმ ადამიანებით, რომლებმაც მარტო ვერაფერი გააკეთეს და მთავრობაში მოსვლა მარტივად, ფულს უკან ამოფარებულებმა შეძლეს..

მე ვერ ვხვდები, რატომ უნდა იყვნენ ხელისუფლებაში მოჭიდავეები, ფეხბურთელები, მსახიობები, მომღერლები, აქ ხომ სულ მინიმუმ იურიდიული განათლებაა საჭირო. ვერ ვხვდები, რატომ ხართ ასეთი ბრმები.

ისიც საინტერესოა, რამდენმა შეხედა ივანიშვილის პროგრამას ეკონომისტის თვალით და არა „წუნკალა ძაღლის“ თვალებით.

ისე გამოდის, თითქოს ნაციონალი ვიყო, არადა უპარტიო ვარ, რომელსაც უბრალოდ თავისუფალი სახელმწიფო უნდა. სახელმწიფო, რომელიც არ შეირცხვენს თავს ზემოთ აღნიშნული კადრების გამოქვეყნებით. არ შეირცხვენს თავს პრეზიდენტით, მთავრობით, ხალხით… მაგრამ ახლა, ამ წუთას:

მე მრცხვენია ჩემი ქართველობის!

მრცხვენია ფანატიკოსების!

და ჭეშმრიტად ის მთავროვბა მივიღეთ, რომელსაც ვიმსახურებდით…

ესეც ადრე ჩარეცხილები და აქ უკვე ბობოლად ქცეულები^^