გილოცავთ დაბადების დღეს ბატონო გურამ!!!

როგორც ფეისბუქიდან შევიტყვე დღეს ბატონი გურამ დოჩანაშვილის დაბადების დღეა. მან ალბათ უკვე ბევრი მილოცვა და საჩუქარი მიიღო, ალბათ მოსწყინდა კიდეც ეს ყურადღება, მაგრამ არ შემეძლია ჩემს საყვარელ მწერალს ჩემებურად არ მივულოცო. ბატონო გურამ მრავალს დაესწარით, ძალიან მიყვარხართ, მინდა რომ კიდევ დიდხანს და ბედნიერად იცხოვროთ…უბრალოდ გმადლობთ, იმისთვის რომ არსებობთ..

ჩვენ კი, ქართველებს შეგვეძლო ალბათ სხვანაირად აღგვენიშნა  მისი დაბადების დღე,  მაგრამ ფეისბუქზე დაწერი მადლობაც ხომ ბევრს ნიშნვას:)

გურამ დოჩანაშვილი – თანამედროვე კლასიკოსი მწერალი, რომლის შემოქმედება სიბნელიდან სინათლეში გადამყვანი ხიდია. მისი ნაწარმოებების მთავარი თემა ღირსება, სიკეთე, სიყვარული, შეუპოვარი ბრძოლა ბოროტების წინააღმდეგ და თავისუფლებისკენ სწრაფვაა..

“…ყოველი წინადადება დაბრკოლებაა, დიალოგები ცოტა მიადვილდება. რამდენი უპირატესობა გვაქვს სპორტსმენებთან შედარებით,
მათ სამ ცდაზე უნდა მიაღწიონ მიზანს , მწერალს შეუძლია
ათჯერ,ასჯერ სცადოს…“-გურამ დოჩანაშვილი.

„ყოველი ნორმალური მოთხრობის წაკითხვის შემდეგ ხდები
ოდნავ უკეთესი ვიდრე ხარ, უფრო ჭკვიანი ვიდრე იყავი….
ესეც საკმარისია – უკეთესი ხდები“ –
მოთხრობიდან „კაცი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა“

„ნიჭიერი და ზარმაცი არ მწამს. ვაჟა-ფშაველა, ვან გოგი, მიქელ-ანჯელო, ფიროსმანი… ნიჭიერები კატორღელებივით მუშაობდნენ… “ – გურამ დოჩანაშვილი

“ნამდვილ ჯამბაზს თვალებში ყინული და წებო კი არა, ნაღვლიანი საიდუმლო უნდა ჰქონდეს…”

 

“დედამიწას სიყვარული ატრიალებს.”

“ოკეანე ხარ… დიდი მოქნილი თევზებით სავსე. ხან გაცოფებული თავსდატეხილ გრიგალებს უყეფ,ხანაც კი-მშვიდი,ბლანტე და ფსკერზე ზარმაც ფიქრებად ირხევიან ფერად-ფერადი მცენარეები…ოკეანე ხარ, მზეზე იზმორები და ღამით, უნებურად გაღვიძებული, ისევ სიკვდილზე ფიქრობ და გრძნობ, რომ მუდამ ორთქლდები, რომ უცილებლად დაიწრიტები და შენი თევზებიც სულს დაღაფავენ… მაგრამ როგორც არ უნდა მოიწყინო,გაიტეხო გული, შენს ჯიუტ თევზებს საკვები მაინც უნდათ და… ისევ დავბოდიალობთ ქვეყნად, ამ დალოცვილი დედამიწის ზურგზე…”

 

“დაწოლისას, დაძინებამდე არის ერთი, რაღაც პატარა, გარდამავალი წამი, როცა საკუთარი თავი ყველამ ვიცით.”

“სიკვდილი რომ არ იყოს, აღარ იქნებოდა ამქვეყნად გულადი და ლაჩარი, მდიდარი და მონა,თვით სიკეთე და ბოროტებაც არ იქნებოდა… სიკვდილი რომ არ იყოს არ დაგვჭირდებოდა არც ბრძოლა და ერთმანეთის ჟლეტა, მაგრამ არც მოსავლისთვის მიწის დაბარვა დაგვჭირდებოდა, არც ოსტატური სიტყვა-პასუხი, არც ვისიმე შიში გვექნებოდა და არც კეთილები ვიქნებოდით, არც ბედნიერნი და არც უბედურნი-აღარაფერი არ ვიქნებოდით, ვიღა გაგვარჩევდა, სიკვდილი რომ არ იყო… მთელი ის ჩვენი უსასრულო სიცოცხლე აღარაფერი იქნებოდა, ახლა კი, ახლა სიკვდილი რომ არის, სიცოცხლე – სიცოცხლეა…”

ერთი რამის სიყვარული, დაფარვა რომ სჭირდება ანუ მესამე ძმა კეჟერაძე

“ძალიანაც კარგი, ესეც, შალვას ჯინზე – გათენებულიყო საკმაოდ, ყოველ შემთხვევაში, კარგად მოჩანდა ბილიკი; ჩემოდნით ხელში, გულდაჯერებული მივყვებოდი გზას. ხოლო იგი, შალვა, ზურგრუკზაკიანი, უკან მოდიოდა. მისი დანახვა აღარ მინდოდა, პატარა ხანს უმძრახად ვიარეთ, ერთხელაც არ წავბორძიკებულვარ, და შემომესმა:

– ასწიე თავი.

კი, მეტი საქმე არა მქონდა, ისედაც გაჭყეპილი ვიყავი აქაურობით, ის არ მერჩია, დაბლა მეცქირა, ორმოში რომ არ ჩამცდენოდა ფეხი? მაგრამ სერი რომ ავიარეთ, მჭახედ გაისმა:

– გერასიმე, სდექ!

შეცბუნებულმა, მოვიხედე და გავშრი – აჰ, ისე მკაცრად შემომცქეროდა…

– სანამ ლაპარაკს დავამთავრებ, ფეხი რომ მოიცვალო, – განრისხებული მიმზერდა, – ცუდად იქნება შენი საქმე, იცოდე.

გიჟია, მოძალადე, ოხერი… ადგილზე გავქვავდი, იმან კი სამიოდ ნაბიჯი ქვემოთ ჩაინაცვლა, შედგა, დაფიქრებული ამომყურებდა, მე – სერზე ვიდექ.

– ჩემი და შენი წინაპრები, გერასიმე, – ხმას დაუდაბლა, – ამ მიწისათვის მუდამ იბრძოდნენ, და თუ არ რაიმე ღირებული, ვინ სულელს მოეპრიანება ერთთავად მოღერებული ხმლის ქვეშ ყოფნა. მიხვდი რაიმეს?

მე სერზე ვიდექი.

– რა სისხლისღვრაში გადარჩენილან, რამდენ ბრძოლაში, შენ ყოფილ ისტორიკოსს, ჩამოგითვალო შემოსევები? და შენს უშუალო წინაპართაგან ერთი მაინც რომ დაღუპულიყო იმ აურაცხელ, უთვალავ ხიფათში, ნამდვილად არ იქნებოდა ახლა აქ, აი ამ მიწაზე, ამჟამად მშვენიერი ფეხსაცმელებით რომ დგახარ, გამიგე თუ არა, ა, გერასიმე! მაგრამ სულაც არ გახსოვს ისინი…

ვიდექი მე სერზე.

– ჩემი და შენი წინაპრები კი, ძმებს და მეზობლებს უდროოდ აი ამ მიწაში მარხავდნენ, შენ რომ ამ ქვეყნად მოსულიყავ, და საქართველო ჩვენი, გქონოდა. შენთვის, გერასიმე, ერთმანეთი ცხოვრებაშიც და ბრძოლის ველიდან გაჰქონდათ, იმათითაა სწორედ ეს მიწა გაპოხიერებული, და მთელი მიდამო, რომელსაც ერთხელაც არ გადაავლე მოწყალე თვალი შენ, გერასიმე! სულ რომ არაფერი, ამ საოცარ კუთხეში თვალნათლივი სილამაზეც კი ვერ დაინახე და, ნახშირს რომ ათვისება უნდა, ამაში დამეთანხმე, და რომ ასეთ სამშობლოს ნახშირზე მეტად უნდა ათვისება, ეს აღარ იცი, ა, გერასიმე?

სერზე ვიდექი მე.

– აქ, ამ მიწაზე, რომელსაც ეგზემასავთი არ მოდებია ჯერაც ასფალტი, დაგაბიჯებინე ფეხი, უმადურო, ვერაფერს მიხვდი; ნამდვილი გლეხი გაგაცანი, ამ გლეხით გიდგას პირში სული, მაგრამ რა ამაყად, რა ამაყად, აჰ, შეიფერე ყველაფერი, რითაც ქანცგაწყვეტილი, ნაშრომ-ნაჯაფი, შუაღამით გაღვიძებული, გაგვიმასპინძლდა, როგორ გგონია, იმართა იმას ჩვენი რაიმე?

მე ვიდექი სერზე.

– და არც ის იცი, რომ სამშობლო მხოლოდ მინდორ-ველი და მთები არაა, სამშობლო ადამიანიცაა, გერასიმე. და, სუფრასთანაც, როგორ იქცეოდი – სამშობლოს შეცნობა რომ გდომებოდა, მჭადზე პრასს შემოახვევდი და ლობიოში ჩააწობდი, შენ კი, მელასავით, სხვის გაზრდილ ქათამს არხეინად მიადექი და არაფერია ამაში ცუდი, მადლობა მაინც რომ გეთქვა, მაგრამ აარა, არა, კუთვნილივით მიიღე, თითქოს დაამადლე კიდეც სტუმრობა და შენ, ვისი წინაპარიც დიდგორის შემდეგ ჭრილობებში მარილს იყრიდა, კატალინაზე გვაწვდიდი ბრტყელ-ბრტყელ ცნობებს, შეგირცხვა ნამუსი!

ვიდექი მე სერზე.

– წვიმისას, გერასიმე, – ავალწუნებით ამომცქეროდა, – ქუჩაში მანქანიდან თუ გადაგიხედავს, შეამჩნევდი, რომ ზოგიერთ გამვლელს შარვლის ცალი ტოტი ტალახით მთლად დაწინწკლული აქვს, მეორე კი – სუფთა. და თუმცა შარვლის ის ტოტი გაცილებით პეწიანად გამოიყურება, ერთმანეთზე ორივეს თანაბრად მიუძღვით ბრალი – იმ დასვრილს სუფთატოტიანი ფეხი სტყორცნის ტალახს და ის ამოთხვრილი წესიერად რომ მიაბიჯებს, იმიტომ გამოიყურება მეორე მშვენივრად და კარგად. მე და შენც ასე ვართ, გერასიმე, მე თუ რამ ხინჯი მემჩნევა, ისევ შენს გამო და თავად რომ გამოიყურები კოხტად, ჩემი და ამ გლეხის წყალობითაა, იცოდე. ჩვენ, ადამიანები, მრავალფეხა არსება ვართ, სხვადასხვა წესით მოარული, და არ ვართ, როგორც შენ ეს გგონია, მარტო, რადგანაც დიდი სიტყვა – ერი გვქვია, და მე, ვისაც მუდამ მახსოვს ეს, შენ, სამშობლოდავიწყებული, მხოლოდ პირადი კეთილდღეობით გატაცებულ-აღტაცებული, წამოგიყვანე აქ, ჩემთვის დროებით რომ აგეწყო ფეხი, ამ წმინდა ღელეშიც კი გაგაბანინე ტანი, გაყოყოჩებულს, ყინული რომ შემოგცლოდა, მაგრამ, აჰ, ნურას უკაცრავად, მაინც ვერ შეგაგნებინე ის სითბო, რითაც მე ვცხოვრობ და რითაც ვსუნთქავ. შენ, შენის ჭკუით, კვლავაც ჩემზე ამაღლებული, გაპრანჭული დარჩი. მაგრამ იცოდე, უსამშობლოდ – კაცი არა ხარ.

სერზე ვიდექი მე.

– ახლა კი, გერასიმე, უაკანსკნელ არჩევანს გთავაზობ. აგერ, გახედე, ავტობუსი მოემართება და, თუ იკადრებ, მოაჯექი და წადი, ხოლო, თუ ისურვებ, ორიოდ დღით აქ, ამ სოფელში დავრჩეთ და იმ ჩვენს მასპინძელს ყანის გათოხნაში მოვეხმაროთ. მიწის სუნი რომ გეცემა, ეგებ კიდევ გამოვიდეს რაიმე შენგან, გერასიმე. ძალას არ გატან, როგორც გინდა, ისე მოიქეცი. ასე აჯობებს… – და დარცხვენილმა დაამატა, – საშობლოსათვის. – მთლად აირია, – რა ვქნა, მიჭირს ხოლმე ამ სიტყვის წარმოთქმა, ეს ხომ ისეთი სიყვარულია, დაფარვა რომ სჭირდება, იმდენად ნაღდი და ნათელია, უხერხულიცაა თქმა… მაგრამ, მაიძულე…”

ბ ი ბ ლ ი ო გ რ ა ფ ი ა

1. დოჩანაშვილი გურამ.
„მთის გადაღმა“. მოთხრობები.
თბ., „ლიტერატურა და ხელოვნება“, 1966. 

2.  დოჩანაშვილი გურამ.
„ნაბიჯი“. მოთხრობები. თბ.,
„საბჭოთა საქართველო“, 1969.

3.  დოჩანაშვილი გურამ.
„ათასი წვრილმანი“. თბ., „ნაკადული“, 1972.

4. დოჩანაშვილი გურამ.
„მხიარული ბორცვი“. მოთხრობები.
თბ., „ნაკადული“, 1971.

5. დოჩანაშვილი გურამ.
„სამოსელი პირველი“. რომანი. წ.1. თბ., „ნაკადული“, 1975.

6. დოჩანაშვილი გურამ.
„სამოსელი პირველი“. რომანი. წ. 2. თბ., „ნაკადული“, 1978.

7. დოჩანაშვილი გურამ.
„სამოსელი პირველი“. რომანი. წ. 3. თბ., „მერანი“, 1980.

8. დოჩანაშვილი გურამ.
„საქმე“. მოთხრობები. თბ., „მერანი“, 1974.

9. დოჩანაშვილი გურამ.
მოთხრობები. თბ.,
„საბჭოთა საქართველო“, 1976.

10. დოჩანაშვილი გურამ.
„ყველაზე კარგი პაპა“. ზღაპარი უმცროსი სასკოლო ასაკის ბავშვთათვის.
თბ., საქ. კპცკ-ს გამ-ბა, 1976.

11. დოჩანაშვილი გურამ.
„განმსდგომი შუაკაცი“. მოთხრობები. თბ., „ნაკადული“, 1983.

12. დოჩანაშვილი გურამ.
„სამოსელი პირველი“. რომანი. მე-2 გამოც. თბ., „საბჭოთა საქართველო“, 1982.

13.  დოჩანაშვილი გურამ.
ორი მოთხრობა. თბ., „მერანი“, 1984.

14. დოჩანაშვილი გურამ.
„ბაქანი“. მოთხრობები. თბ., „მერანი“, 1988.

15. დოჩანაშვილი გურამ.
„სამოსელი პირველი“. რომანი. მე-2 გამოც. თბ., „საბჭოთა საქართველო“, 1990.

16. დოჩანაშვილი გურამ.
ოთხი მოთხრობა. თბ., „მერანი“. 1991.

17. დოჩანაშვილი გურამ.
მოთხრობები. მე-2 გამოც. თბ., „საბჭოთა საქართველო“, 1987.

18. დოჩანაშვილი გურამ.
„კაცი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა“. მოთხრობები. თბ., „საარი“, 2001.

19. დოჩანაშვილი გურამ.
ხუთი მოთხრობა. თბ., „საარი“, 2002.

20. დოჩანაშვილი გურამ.
„ძმისავ“. მოთხრობა. თბ., „მარსი“, 2002.

21. დოჩანაშვილი გურამ.
„ვატერ(პო)ლო ანუ აღდგენითი სამუშაოები“. ფანტასტ. მოთხრობა. თბ., „საარი“, 2002.

22. დოჩანაშვილი გურამ.
„მხოლოდ ერთი კაცი“, მოთხრობები, თბ., „მარსი“, 2002.

23. დოჩანაშვილი გურამ.
„სამოსელი პირველი“. რომანი. თბ., „საარი“, 2002.

24.  დოჩანაშვილი გურამ.
„დაეძებდა: ერთგვარი მოთხრობა, ალაგ დეტექტივიც. თბ., „მარსი“, 2002

25. დოჩანაშვილი გურამ.
„ძნელი“. მოთხრობები. თბ., „მარსი“, 2002.

26. დოჩანაშვილი გურამ.
„ხორუმი ქართული ცეკვაა“. პიესა. თბ., „მარსი“, 2003.

27. დოჩანაშვილი გურამ.
„ლოდი ნასაყდრალი“, რომანი.თბ., „მარსი“.2002.

28. ქართული პროზის მცირე ანთოლოგია, XX საუკუნის მეორე ნახევარი:
გურამ რჩეულიშვილი, გურამ გეგეშიძე, ვლადიმერ სიხარულიძე,
გურამ დოჩანაშვილი, ჯემალ ქარჩხაძე, რეზო ჭეიშვილი,
ნაირა გელაშვილი. კრებული, თბ., „დიოგენე“,                     2003.

29. ათი საუკეთესო მოთხრობა, თბ., „ივერია“, 1991.
(გრ. რობაქიძე, მ. ჯავახიშვილი, ო. ჩხეიძე, რ. ინანიშვილი, რ. ჭეიშვილი.
გ. გეგეშიძე, ა. ბობღიაშვილი, კ. ჯანდიერი, გ. დოჩანაშვილი, ნ. გელაშვილი).

30. დოჩანაშვილი გურამ.
„ისედაც დასავლეთელები ომარა და გივია და პლანეტა ჰოლივუდი.“
ახალი რომანი, „აისი“, 20025.

31. დოჩანაშვილი გურამ.
„იქამდე“. მოთხრობები. თბ., „ნაკადული“, 1991.

32. დოჩანაშვილი გურამ.
„კეჟერაძეები“. ოთხი მოთხრობა. თბ., „ლაშარელა“, 2005.

33. დოჩანაშვილი გურამ.
თხზულებები. ოთხტომეული. ტ. 1. მოთხრობები. თბ., 2003.

34. დოჩანაშვილი გურამ.
თხზულებები. ოთხტომეული, ტ. 2. „სამოსელი პირველი“. რომანი. თბ., 2003.

35. დოჩანაშვილი გურამ.
თხზულებები. ოთხტომეული, ტ. 3. მოთხრობები, თბ., 2003.

36.  დოჩანაშვილი გურამ.
თხზულებები. ოთხტომეული, ტ. 4.
„ლოდი ნასაყდრალი“. რომანი. თბ., 2003.

37. Дочанашвили  Гурам.
„Песня  без слов.“  Рассказы. Тб., „Мерани“. 1983.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s