ქეთიმ  მთხოვა რამე ისეთიც დაწერეო.. მოკლედ რამე მეტად კონკრეტული და რამე მეტად რეალურიოოო… ხოდა მე რა დაქალი  ვარ უარი რომ ვუთხრა.. ჩემო ძვირფასო ქეთ დავწერ რეალურზე, დავწერ ამაზრზენზე, უფრო ნათელზე და უფრო გარკვეულზე ჩვენზე და იმ “ქალაქგარეთ” გასეირნებაზე  “ექსკურსია” რომ დავარქვით🙂 და მართალაც, საცილოა სატირალი რომ არ იყოს ჩვენი როლი გუშინდელ ექსკურსიაში..  რატომ არ გვიყვარს ამ უნიათო ქართვლებს წინაპრებისთვის მოსმენა, რატომ არ ვუსმენთ ძველ ქართულ ანდაზებს რომლებიც არასდროს სტყუიან…. აი ისეთს როგორიცაა “რაც მოგივა დავითო ყველა შენი თავითაო”  და კიდევ ბევრი სხვა, რომელიც მაგონდება მაგრამ ზუსტად ვერ ვიხსენებ… მოკლედ ალბათ მიმიხვდით, და თუ ვერ გაიგეთ ვიცი რომ ამაზე ფიქრით დიდად თავს არც შეიწუხებთ.. მოკლედ კიდევ ბევრი რომ აღარ მივედ–მოვედო არ მომეწონა ჩვენი „ქალაქგარეთ გასეირნება“… მსუბუქად რომ  ვთქვა აუტანელი იყო.. თქვენ  იცით რა ძალიან და რა ცუდია როცა თერთმეტი წლის (უკვე აღარ ვიცი რა რა დავარქვა ჩემს კლასელებს:) ) ნაცნობთან, თუ მეგობართან ასე რომ ხარ და ასეთ დროს რომ ატარებ… არ შემიძლია ქეთი… ვერ ვისაუბრებ კი არადა ვერ დავწერ ასე… ასე უბრალოდ და უემოციოდ.. უემოციოდ მაშინ  როცა ერთ დღეს  ერთ პატარა ყუთში აღმოვჩნდი, მაგრამ  ყოველგვარი იძულების გარეშე, საკუთარი ნებით, ეს ყუთი ძალიან ჰგავდა პანდორას ყუთს… გუშინ იქაც იყო ყველაფრი ავი და ამაზრზენი… წაბილწული და შელახული… გაუსაძლისი და კიდევ მრავალი ამ სიტყვების სინონიმური.. საბოლოოდ კი ქეთ მაინ არ მეგონა.. ვერ წარმომედგინა და არც მინდოდა რომ ოდესმე ასე წარმომედგინა მათი სახე…მაგრამ რელობს თავს ვინ აღწევს ჩვენ რომ “დაჟე” ბორჯომოდან გამოვქცეოდით ხოდა შევეყარეთ პირისპირ…შევეჯახეთ..

ავტირდით…

გავბარზდით…

გავმწარდით..

ვერ ავიტანეთ….

და….

დავმარცხდით….

შევიშალეთ როცა ჩვენი გატანილი სხამ შემოიგდო ზურგზე…

სევდანარევები, დაავადებულები  ჩავსხედით „პანდორას ყუთში“

იქ სადაც  ყველაფერი ჩვენზე მეტი იყო…

იქ სადაც ჭეშმარიტებაც კი არაა  ყველაფერზე მეტი..და…

წამოვედით…

თავატკიებულები და გაციებული გამოვედით.. ჩამოვედით….

შეურაცხოფილები ამოვედით…

ვიტანჯებით.. სინანულით და ზიზღით ვიტანჯებით..

7 thoughts on “

  1. ჩვენი როლიო? ექსკურსიაში?
    ექსკურსიაზე რა გითხრა მაგრამ მის დაგეგმვაში მართლა ბევრი ვიწვალეთ. ალბათ ამის გამო იყო ესე რო დაგვწყდა გული ბავშვების საქციელზე, ყველაფერი სხვებს რომ გაეკეთებინათ არც ისე გულდასაწყვეტი იქნებოდა.
    რავი მე ესე მგონია…

  2. ეგრეცაა, მაგრამ გული მაინც დაგვწყდებოდ, იმიტომ რომ 11 წელი საკმაო დროა იმისთვის რომ საკუთარი კლასელები გავიცნოთ მაგრმ…. თურმე:)….

  3. მინდა გითხრა რომ ყოველ წელს და ყოველ ექსკურსიაზე მასეთებს ვხედავთ მაგრამ ყოველ წელს ისევ ჩვენ გვინდა წასვლა და ისევ ჩვენ დავრბივართ აუტანელ სიცხეში და ვიტანთ საზიზღარი მძღოლების ამაზრზენ მზერას😀 ასე რომ ნურავის ნურაფერს აბრალებთ (და ვაბრალებთ) 11 წლიდან მინიმუმ 9 წელია რაც ვიცით ვინ ვინ არის და რატომ არის😀 მინდა გითხრათ რომ მომავალ წელს ბოლო ექსკურსიაც ალბათ ზუსტად ასეთი და რაც მთავარია ჩვენი დაგეგმილი იქნება😀 ასე რომ წინასწარ მოამაზდე ნათ პოსტი მომავალი იმედგაცრუებისთვის😀

  4. იცი რა არიი, ეხლა უკვე ძალიან ცხელა და მომავალი წლის პოსტს მომავალ წელს დავწერ სჯობს, და თან მომავალ წელს კიდევ სხვა დონის “იმედგაცრუებული” პოსტი იქნება, იმიტომ რომ ბოლო ექსკურსიას ზედ დაერთვება “იმედგაცრუებული” ბანკეტიც, ასე რომ ემოეციები და პოსტები არ ,მოგვაკლდება😀😀😀

  5. ციტირება: მინდა გითხრათ რომ მომავალ წელს ბოლო ექსკურსიაც ალბათ ზუსტად ასეთი და რაც მთავარია ჩვენი დაგეგმილი იქნება

    (ეს ხვანაირად როგორ გამეკეთებინა არ ვიცოდი :დ)
    ხო, ეხლა ციტირების პასუხი: გადავრჩით წელს მაგას :))

    1. კი მარა ალბათ წამოხვალ, და ზოგიერთის უხეირობაზე ალბათ კიდევ მოგეშლება ნერვები, ნუ თუ ჩვენც შენთან არ წამოვედით და თ ჩვენი დამპატიჯებელი აქ არვინ დარჩება :):)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s