ვიყინები

ერთდაერთი კითხვა, რაც ამ ბოლო დროს თავში მიტრიალებს, არის: „რა მჭირს“. გარეგნულად ყველაფერი ძველებურადაა, აი შინაგანდ კი მღრნის რაღაც. ვერ ვხვდები რა არის, რა უნდა, რას მოითხოვს. გზააბნეული და უთავბოლო გავხდი. თითქოს ლიბრი მაქვს თვალებზე აკრული და ისე ვუყურებ ცხოვრებას. არ ვიცი ეს საშინელი ცვლილება თუ ძიება რას დავაბრალო. როგორც წესი ადამიანები უფრო მარტივად ცხოვრობენ და ბედნიერდებიან დღევანდელობით. მე კი..

შეიძლება ეს არეულობა ახალმა გარემოებებმა, ახალმა ადამიანებმა, იმედგაცრუებულმა სტუდენტობამა, მართლაც, სახლით, ლექციებით და კონსპექტებით, რომ შემოიფარგლა..  უამრავმა საზრუნავმა, ათასმა კოლოქვიუმმა, კრებამ, ფიქრმა, ნაცნობმა, პრეზენტაცია-კონფერენციიამ.. მოკლედ უამრავმა „ციამ“ გამოიწვია, ერთდროულად რომ შემოიჭრა…

მაგრამ, მხოლოდ მე რატომ ვარ ცუდად, მარტო მე რატომ ვფიქრობ ამდენს? სადაცაა თავი გამისკდება, დიდი ხანია ყვირილი მინდა უმისამართოდ.. დიდი ხანია ვფიქრობ, რომ მარტო ვარ.. დიდი ხანია მაგიჟებს სხვების საზრუნავი, მაგიჟებს ის თემები, რომელზეც ყველა ახალგაცნობილ კურსელს ველაპარკები.. იცით რა აახლოებს გოგოებს ყველაზე მეტად? კაცებზე ლაპარაკი, ჩახლართული პირადი ურთიერთობებ, ინტრიგები ახლო მასშტაბებში და სხვა ათასგვარი სისულელეები.. ხოდა მეც დავიღალე.. ხანდახან მგონია რომ ვიყინები, ხო, სულით და სხეულით ვიყინები.. უამრავ ნაცნობსა და მეგობარს შორის არავინაა ისეთი ვისაც ამ ყველაფერზე, საშინელ სულიერ განწყობაზე, შორს გაქცეულ მუზაზე დაველაპარაკები..

ხოდა მეც ვლაპარაკობ კაცებზე, უფრო ხშირად გათახსირებულ კაცებზე..

ხვდები, რომ მთლიანად ვკარგავ საკუთარ თავს, საკუთარ საფიქრალს, ვხვდები, როგორ პრაგმატულად ვუყურებ ადამიანებს, მოვლენებს, ნივთებს.. ვხვდები, რომ აღარც თოვლი მიყვარს ძალიან, აღარც წიგნები, აღარც ძველი საქმეები, თითქოს ყველაფერი გაცვდა..

„წაიღე“ „წამოიღე“, გადააქსეროქსე?“ „დაშორდი?“ „დიდი ხანია?“,“უკვე მოასწარიი?“, „წეერ?, ვა, რა მაგარია“, „რას ამბობ, მაგასთან როგორ იყავი?“, „ბილეთები მოგვცეს?“, „რად გინდა ჯერ სამსახური?“ „მოვიფიქრებთ და დაგიკავშირდებით“, „მიყვარხარ!“, „მეც ეგრე მომივიდა“, „მე ვფიქრობა“, „ნათ, მტკივნეული სიმართლეა“,, „რა მაგრად წერ“. „იცი რა, გშორდები!“. „ანაზღაურება გამომუშავებით“,“next station”, „წარმოადგინეთ თქვენი ბილეთი!“..“რა სიმპათიური ბიჭია!“..”fuck yeah”……

ხანდახან ვგრძნობ, რომ უბრალოდ გავრიბარ.. ვიმალები.. ვამბობ „ფეხებზე მკიდია-თქო“, სინამდვილეში ზედმეტ საფიქრალს ვარიდებ თავს”.. გამუდმებით რაღაც მაკლია.. ვცდილობ სხვას ვესაუბრო, მაგრამ ყველა მაშინვე საკუთარ თავზე იწყებს ლაპარაკს, „მე ასე მომივიდა, მე ეს დამეხმარა, აი იცი მე,მასე არ ვიფიქრებდი.“.შენ, შენ, შენ… გავიგე რომ სრულყოფილი ხარ, მომისმინე მეც!

******************************

ყველზე ცუდი, კი ის არის რომ არ ვიცი, როდის დასრულდება.. ხვალ დილთ ისევ ისე ავდგები, როგორც დღეს დილით, ისევ ისე წავალ და წამოვალ.. ისევ ისე მოვიქცევი- გვიღიმებ, გაბრაზდები, ავღელდები.. მერე კი, ისევ ასეთი უკმაყოფილობის შეგრძნებით დავიძინებ..

დღეს

მთელი დილა პირობების დადებასა და საკუთარი თავის ლანძღვაში გავატარე. მიზეზი ჩვეულებრივია, წუხელ გვიანობამდე ვიჯექი კომპიუტერთან, დილას ჩამეძინა და დღევანდელი ქიმიის გამოცდისთვის ვერცერთი საკითხი ვერ მოვასწარი. ქიმია ფეხებზე მეკიდა, უბრალოდ არ მინდოდა ქულის გაფუჭება.

მთელი გზა თვალებზე კონსპექტები მქონდა აფარებული, გადავურჩი რამდენიმე ადამიანთან და ქუჩაში მდგარ ბოძებთან შეჯახებას,  ვირბინე სკამაოდ დიდი მანძილი,  და რაც მთავარია: ვერ მოვასწარი ჭამა, ნორმალურად ჩაცმა და სხვა რამდენიმე საყოფაცხოვრებო საქმის გაკეთება, თუნდაც ისეთის როგორიცაა, ლოგინის ალაგება:)

მისვლა ადრეც კი მომივიდა. ჯერ შასასვლელში დავჯექი, თუმცა სანამ მე  ერთმანეთში აბურდულ ფორმულებს  ვიმეორებდი, ბიბლიოთეკასთან  სასიკეთო ამბები ხდებოდა. ბევრი რომ არ ვიბაასო, გამოცდა გადაიდო, ეს ხომ იშვიათად ხდება, ან საერთოდ არ ხდება, მაგრამ დღეს მოხდა, სწორედ მაშინ, როცა არაფერი არ ვიცოდი, ღმერთო, მართლაც არსებობს რაღაც!

კურსელებმა უაზროდ ვიბოდიალეთ, საბოლოოდ კი იქ მივედით სადაც ლიტერატურული ცეცხლი “გიზგიზებდა”:)

გურამ დოჩანაშვილის საღამო გაიმართა მერვე კორპუსში. მერე რა, თუ ნახევარი არ მესმოდა, ან რაც მესმოდა მაინც არ იყო დიდად მნიშვნელოვანი, იმას მაინც ივხვდი რომ ჩვენთვის არ არსებობს არც ავტობუსი, არც ტაძარი, არც უნივერსიტეტი, არც კონცერტი, ყველგან თავებზე უნდა შემოვასხდეთ ერთმანეთს, იქნებ არაადამიანურ ჭეჭყვაში ვინმე შემოგვაკვდეს კიდეც:)

თვითონ საღამო არ ვარგოდა, მიუხედავად იმისა, რომ უდიდეს პატივს ვცემ გურამ დოჩანაშვილს, და სწორედ მაგ პატივით ვიდექი ერთი საათი ფეხეზე, გადატენილ აუდიტორიაში, მაინც  ვფიქრობ, რომ არსებითი არაფერი წამომიღია. შიგადაშიგ იყო თეატრალური დასის  ბავშვების მონოლოგები.  არც ეს მომეწონა, მაგარმ არა იმიტომ, რომ კრიტიკულად ვარ განწყობილი, არა, უბრალოდ იმდენად პათეტიკურად კითხულობდნენ და იმდენად ცუდია ამის მოსმენა, მაშინ, როცა უკვე გაქვს ნანახი ეროსის მიერ შესრულებული იგივე როლი, რთულია მოგეწონოს. ერთადერთი რის გამოც არ ვნანობ მისვლას, ეს ის  ტაშია, რაც მთელი ძალით დავუკარი  ბატონი გურამის შემოსვლისას, რა ვქნა, სხვა გზით ვერ ვაგრძნობინებ როგორ მომწონს მისი ნაწარმოებები:)

All in All,  წამოვედი ავტობუსით, წკიპზე გადავურჩი მესამედ დაჯარიმებას (ჯერ მეორეც არ გადამიხდია) და რაღაცნაირად ბუკინისტების მაღაზიაში აღმოვჩნდი. გავიცანი მეპატრონეების მთელი ოჯახი, (ყავაზეც კი მიმიწვიეს:)), ვუთარგმნე წიგნების სათაურები, რომლებიც ახლა ჩამოუვიდათ ინგლისიდან და რომლებისაც თვითონ ვერაფერი გაეგოთ და ბოლოს ერთი წიგნი შევიძინე, ინგლისურადაა, ეველინ ვოს, “პროზა, მოგონებეი და ესეები”, რაღა დაგიმალოთ, ეს ავტორი არ გამიგია, თუმცა დამეხმარა ბატონი  google, საკამოდ საინტერესო მწერალი ჩანს.  ამის გარდა ვიყიდე ძალიან ლამაზი ბლოკნოტი, ისეთი კი არა, ჭყეტელა ფერები რომ აქვთ, ნწ, ეს სერიოზულ ვიდზეა :დ

მოკლედ, ფრიად კმაყოფილი ვარ დღევანდელი დღით, გამოცდა გადაიდო, ბატონ გურამს ტაში დავუკარი და ორი, ჩემი აზრით საკმაოდ  ძვირფასი ნივთი შევიძინე^^

პ.ს. ვუყურე კარგ ფილმს (“მოხვდე ათეულში”) და კიდევ ერთხელ მივხვდი, რომ რაღაც უნდა შევცვალო:)

107-ე აუდიტორია

ყევლაზე კარგი დროა საწერად. კიბეზე ვარ ჩამომჯდარი. მუსიკას ვუსმენ. ჩემ წინ სტუდენტები ირევიან, მაგრამ  ფიქრში ხელს ვერ მიშლიან. პირიქით შთამაგონებენ კიდეც.  უცნაურად კარგად ვგრძნობ თავს. უცნაურად აღმაგზნებს მათი ინტერესი,  რაღაცნაირად აზარტში ვარ. ხომ შეიძლება ვიღაცამ  წაიკითხოს ჩემი ნაწერერები.

..კალამი მიკანკალებს. ვგრძნობ როგორ ილევა სიტყვება. თითქოს ლაბირინთში ვარ, გამოსვლას ვცდილობ და  სული მეხუთება. მეშინია… მეშინია, რომ გამაკოტროლებენ.. მეშინია, რომ მუსიკა დამთავრდება და ყველაფერი განელდება…  მეშინია რომ აუდიტორიის კარები გაიხსნება და გეოლოგიის ლექციდან გამოსული სტუდენტები წაიღებენ ჩემს აზრებს… მეშინია, რომ ისევ გავჩუმდები, ისევ დავიღლები…

ისინი დადიან აქეთ-იქით..  მათ არ ვუყურებ, მაგრამ ყველა მოძრაობას ვგრძნობ.. ვიცი რომ უკვირთ ჩემი საქციელი, მეც მიკვირს მათი… ყველაფერი მიკვირს, ჩაცმულობიდან დაწყებული აზროვნებით დამთავრებული..

მარჯვნივ, ფანაჯარსთან გოგო და ბიჭი დგანან. ორივე აღფრთოვანებით უმტკიცებს ერთმანეთს რაღაცას.. ორივე აქტიურად იყენებს ხელებს საუბრისას, ერთმანეთს იწვევენ კამათში,   გაუჩერებლად ლაპარაკობენ და ვერ ხვდებიან რა შესამჩნევია უცხო თვალისთვის მათი არშიყი ერთმანეთის მიმართს.. ეს ხომ უკვე ძველი და გაცვეთილი ხერხია-მოახდინო პარტნიორზე შთაბეჭდილება, აგრძნობინო, რომ უფრო მაგარი ხარ, დააინტერესო როგორმე, შეეწანაღმდეგო მაშინაც კი, როცა  გუნებაში მის აზრს იზიარებ..

ეზოდან ბიჭების სიცილი ისმის.. იქ რაღაც ხდება.. სიგარეტის კვამლი ბუნდოვნად აღწევს ჩემამდე და ორგანიზმს უჩნდება… მუსიკა კულმინაციურ მომენტს აღწევს.. ვეღარავის ვხედავ და აღარფერი მესმის.. მოვწყდი, გავითიშე.. მე ვარ სამყაროს ცენტრში. ყველა და ყველაფერი ტრიალებს ჩემ გარშემო,  რის გამოც მესხმის თავბრუ.. ვხვდები როგორ იზრდება მასშტაბები..

მე გადავდივარ სხვა განზომილებებში…

***

ისევ ავადმყოფური რეჟიმი მაქვს, ღამე ნორმალურად არ მძინავს, დილით ლექციებზე მაგვიანდება, გამუდმებით რაღაც მავიწყდება და სადღაც მაგვიანდება.. დედა მეუბნება, რომ თვამოუბმელი ვარ.. ასეც არის. მე ისევ ვერ ვანაწილებ დროს და ისევ არ მაინტერესებს რას ფიქრობენ ჩემზე ახალი სახეები..

გაცდა მელოდია კულმინაციას…

ახლა პიანოში გრძელდება ყველაფერი…

იღება 107-ე აუდიტორიის კარები. სტუდენტების ტალღა აწვება ფიქრებს… ბევრნი არიან, დასათვლელდ ზედმეტად ბევრნი, თუმცა კი იმ ბევრში მაინც ვხედავ იმ ერთის სახეს, ვისაც ამდენ ხანს ველოდი….

ბიოლოგეის კორპუსი
ხუთშაბათი
01/12/2011
14:00 
 
სულ დამავიწყდა მეთქვა რომ პოსტი ერთ ჩემს ერთგულ მკითხველს ეძღვენება <3